Leden van het managementteam kunnen naast hun normale beloning aanspraak maken op een individuele prestatietoeslag als ze een tevoren afgesproken doelstelling halen. Dat is wat een ondernemer wil vastleggen. De betrokken managers vallen niet onder een cao en omdat de ondernemer het verder een puur individuele aangelegenheid vindt, heeft de or er volgens hem niets over te zeggen. Art. 27 van de WOR rept immers met geen woord over bonusregelingen. De or roept de nietigheid van het besluit in. Na een advies van de bedrijfscommissie geeft de kantonrechter de or gelijk, waardoor de regeling niet mag worden uitgevoerd. Vervolgens tekent de ondernemer beroep aan bij het Gerechtshof.
Het Hof stelt vast dat niet de naam van een regeling bepalend is, maar de strekking. Het gaat hier om een beloningsregeling. Eentje die het al dan niet toekennen van een variabele beloningscomponent regelt. Ook heeft de regeling geen puur individueel karakter, want er zit juist een systematiek in die op in aanmerking komende gevallen wordt toegepast. Ook de groep werknemers die er aanspraak op kunnen maken, is duidelijk omlijnd.
Het argument dat het om een primaire arbeidsvoorwaarde gaat – waar een or geen bemoeienis mee heeft – gaat niet op. Dat zou wel het geval zijn als de regeling rechten toekent, maar dat doet ze niet. Ze regelt wie voor een bonus in aanmerking komt. Dit element van beslissingsvrijheid voor de ondernemer maakt dat het niet om een bindende arbeidsvoorwaarde gaat waar de or vanaf moet blijven.
Gerechtshof Den Bosch, 23 mei 2006
Auteur: Bernard van Lammeren
